4 De regione Campi Martis et Sancti Laurentii in Lucina
De quarta regione urbis que dicitur regio Campi Martis et Sancti Laurentii in Lucina - ad cuius regionis et campi Martis evidentiam est sciendum quod campus Martis fuit olim campus bellicosus deo Marti per Romanos ab olim consecratus (Liv. 2, 5, 2), secundum Livium .II. Ab urbe condita c. I § de bonis regis [220]vicinus Romano Tiberi, in quo militaris iuventus post exercitium armorum sudorem pulveremque diluebat ac lassitudinem deponebat cursus natandi labore (Veg. mil. 1, 10);
4, 2 in quo equi lignei ponebantur, supra quos iuniores inhermes primo saltabant, deinde armati cogebantur ascendere. Non solum a dextris sed etiam a sinistris et insilire et desilire discebant. Hac exercitatione assidua tyrones in tumultu prelii sine mora in equo ascendebant qui tam studiose exercebantur in pace (Veg. mil. 1, 18), secundum Vegetium .I. c. VI et c. XVII.
4, 3 Hic campus fuit Tarquiniorum (Liv. 2, 5, 2) superborum nomine et sanguine descendentium ab Eutruscis, secundum Livium .II. Ab urbe condita II c. III in principio (cf. Liv. 2, 6, 2), et eodem libro c. I § de bonis regis, scilicet Tarquinii Superbi (Liv. 2, 5, 1); qui campus est inter Tiberim et urbem situs (Liv. 2, 5, 2), a quibus illustris et clara progenies [221] Columpnensium dicte urbis traxit originem, sicut plene notoriat in secunda parte Polistorie mee, ubi de ipsorum Columpnensium origine [222] habetur mentio spetialis [223].
4, 4 De secunda parte huiusmodi regionis, videlicet Sancti Laurentii in Lucina, est sciendum quod lucina idem est quod lune circulus [224], et propterea dicta regio habet pro signo lunam que coloris est albi sitam in campo coloris celestis [225], quia signum lune propter rerum similitudinem convenit merito deo Marti, non solum stulto sed variabili ad instar lune mutabilis semper [226], cuius eventus sunt varii et incerti [227], secundum Livium .VII. De bello Macedonico c. De federe inter Romanos et Anthiocum, ibi: varia fortuna pugne [228] (Liv. 38, 40, 14), quia nunc hunc nunc illum gladius ferri consumit - Regum .II. c. XI (Vulg., II Sm. 11, 25). Concordat Livius .VII. Ab urbe condita c. XIII § nam cum ingentem (Liv. 7, 23, 2).
4, 5 Circa cuius Martis varietatem et inconstantiam prona ad credendum queque relata tenet oppinio quod forme gemine bellicantium [229] in aere rubigero apparuerunt humanis aspectibus ut nebula supra terram, iunctis brachiis invicem colluctantes, et dum ab aurore rutilo usque quo sol tenuit in medio asse iter, durante duello manuali pugna certabant, nunc illa desubter ignominiose depellitur, nunc eadem celeritate divina compulit alteram et prementibus pedibus victoriosa eminet et leta trihumphat. Modo illa que apparebat resuppino corpore ruere confestim facie accensa caput resultans gaudet secundam conterere frequentium colluctatione pugnarum. Neutra diu subest alteri conculcata et altera alteri prelata vicissim; in eminentiori stant modicum et subito evanescunt. Ergo alternatim metus et gloria victricis et victe et alternus ascensus et casus habent subsistentiam momentalem et adeo videntur victorie vices eque, quod videntes colluctationes utriusque inpulsus et repulsus alternos potuerunt pari numeratione metiri [230].
4, 6 Sed nephas est magnum hoc credere fictum et fabulosum portentum contra naturam conspectum, veluti monstra que monstrare ea que non sunt ventura creduntur, secundum Ysidorum .XI. c. De portentis, et dic ut ibi (Isid. orig. 11, 3, 1-4).
